dümbelek

bir urban dramla daha karşınızdayım. dun gece 8 suları deniz motoruyla kabataş’tan üsküdar’a giderken boğazın tam ortasında cebimde ani bir hafifleme oldu ve minik bir tık sesi geldi. tam da püfür püfür deniz tarafına oturmuşuz motorun üst katında, söylene söylene aramaya başladım. keza düşen şey sevgili cep telefonum.

neyse lafı uzatmayayım. denize düşmüş. bayağı aradık ama… yakınımızda oturan tatlı abinin de yardımıyla düşmüş olabileceği bölgeyi ablukaya alıp tamamen taradık. hani derler ya; ‘no body; no murder’, telefon yok. bir süre sonra zaman haddinden ve sapasağlam (dolu pilli) telefonun arandığında ulaşılamaz olmasından getirdik bu kanaati.

sonra anne-babama söyledim, babam önce ‘dümbelek’ sonra da ‘telefonunu denize düşüren ilk insan sensindir herhalde’ dedi. uzaktan bakınca yaklaşım şirin gelebilir ama değil.

ha bir de tabii ki telefonlarınızı kaybettim ve yeni bir telefona ne zaman geçerim onu ancak allah bilir. ulaşmak isterseniz (isterseniz diyorum, zorlama yok) mail atabilirsiniz. ya da yorum yazın bu girdiye, öpücükler.